امشب رفتم فیلم  Blood Diamond رو دیدم فیلمی بود که تک تک صحنه هاش تاثیر گذار بود .

کمتر فیلمی اشک منو درمیاره این فیلم با تمام خشونتی که تو تمام فیلم جاریه همه حس

بیننده رو درگیر میکنیه . هر اتفاق هر قتل هر قطع عضو هر انفجاری و هر نگاه و حرفی وحتی

مناظر طبیعیش تن آدمو میلرزونه.

 یه نوع خشونت خاص رو تو این فیلم میبینیم همه شخصیت ها اونوهمراه دارند ولی یه

 جوری میشه همشون رو فهمید .

خلاصه بگم فیلمیه که حتما ارزش دیدن داره حسابی آدمو به فکر فرو میبره.

پیوست:

راستی شب یلدا مبارک . 

این روزا یه جوراییه انگار تو این دنیا نیستم.این یه خلاصه ای از برنامه تکراری روزانمه.

 هر روزصبح ۶:۳۰ مثل بچه های خوب بیدار میشم وپس از مسابقه  رسیدن به موقع به ایستگاه

مترو و عوض کردن خط و دست یافتن موفقیت آمیز به ترن بعدی بدون تاخیر , بدو بدو میرم کافیمو

 میگیرم و میرم کلاس .

بعدکلاس اگه کاری بیرون داشته باشم (البته گاهی خرید بیدلیل هم جز کار محسوب میشه)

بیرون میمونم تا کلاس بعدی که ۲ شروع میشه اگه نه که میرم خونه ناهارمو میخورم .

بعد از یک سال ونیم این وعده غذایی(ناهار) دوباره اومده جزئی از برنامه روزانم .

لباسمو عوض میکنم و کلا از سر تا نوک پا یه چیز متمایز با صبح میپوشم.دوباره میرم کلاس

و به عنوان اکتیو ترین فرد کلاس یه لحظه هم کوتاه نمیام.تو برک تایمم یه چای میخورم آخه در

حال ترک کافیم و بیشتر از دو تا رو ممنوع کردم که یکیشم یا لاته باید باشه یا گاهی کاپوچینو.

بعد از کلاس اگه برو بچه ها منهتن باشن میبینمشون اگه نه که میرم خونه مشغول آشپزی میشم

آخه بابا رو مجبور کردم رژیم بگیره و به همین دلیل نه میشه بیرون غذا خورد و نه میشه به آشپزی

خودش اعتماد کرد چون احتمال تقلب هست و بنابراین بنده شام و بعد از اون ناهار فردا رو آماده میکنم.

آخرهای هفته شغل شریف جدیدم یعنی آشپزی تعطیله .

شبا هم موقع خواب با بهروز و ناهید صحبت میکنم بعد به مدت ۴-۳ دقیقه گریه میکنم

 (این فعالیت قبل خواب تو تخته)بعد حدودا میشه ساعت ۲-۵/۱ میخوابم و تکرار....

خلاصه که ما کلی تغییرات کردیم و کارای عظیمی مثل ترک کافی و خوردن ناهار و تغذیه سالم و

.... در دست اجرا داریم ولی یه مشکلی هست اصلا با خودم حال نمیکنم و متاسفانه هر جایی هم

که از دستش فرار میکنم ولم نمیکنه ودنبالمه .

اومدم اینا رو بگم که حس وحال این روزا که یه جورایی مثل تو خواب راه رفتن و تو کما بودنه رو توضیح

بدم که دیدم نمیشه. بگذریم.

                                                                                            احمد شاملو

فریادی و دیگر هیچ .
چرا که امید آنچنان توانا نیست
که پا سر یاس بتواند نهاد.
***
بر بستر سبزه ها خفته ایم
با یقین سنگ
بر بستر سبزه ها با عشق پیوند نهاده ایم
و با امیدی بی شکست
از بستر سبزه ها
با عشقی به یقین سنگ برخاسته ایم
***
اما یاس آنچنان تواناست
که بسترها و سنگ ها زمزمه ئی بیش نیست !
فریادی
و دیگر
هیچ !

                                                                           احمد شاملو

دوستایی که تهران یا شهرهای اطراف هستید این برنامه  شانس خوبیه که اصول رزومه نویسی

رو از یه متخصص بشنوید و یاد بگیرید.

فکر میکنم همه ما با این مسئله درگیریم و کمبود اطلاع در این مورد برامون مشکل سازه.

ممنون از خانم لوا زند برای برنامه ای که گذاشتند.

اطلاعات بیشتر در وبلاگ ایشون(بلوط) مطرح شده.

بابک بیات هم رفت .تسلیت میگم به خانواده محترم بیات و همه دوستداران هنر و موسیقی .

از وبلاگ آلوچه خانوم  

"کابوس های مردی که بی پیانویش در یک اطاق حبس شده بود هم امروز صبح ساعت هشت و چهل و پنج دقیقه تمام شد. بابک بیات پرپر شد. ما نشستیم و تماشا کردیم. عزاداری بلد نیستم. از اینجا به بعد را سراغ من نیایید. آهنگ هایش را برای گذاشتن در صفحه هایتان که بلدید؟ ......"

               Happy Thanksgiving 

 Thanksgiving Day Parade in New York