از جمع دوستان عزیز فقط من موندم ونیلووپریسا .همه بچه ها رفتند ایران دیدن خونوادهاشون البته

نیلو عید ایران بوددر نتیجه من وپریسا میمونیم که گوشامون آویزونه وسعی میکنیم ازشدت حسودی

نمیریم.

....

امروز هم که تا از کلاس اومدم بیرون از ایران زنگ زدند که مهدیس جان ما خوبیم نگران نباشی اگه خبر

زلزله روشنیدی و از همون موقع دل تو دلم نیست . به خودم میگم دلیلی نداره منفی بافی کنم و

منتظر زلزله شدید و ...باشم اما نتیجه باز هم هراس وترسه وموج افکار منفی .

 

گاهی فکرمیکنم یک شب مغزم از حجم این همه فکر متلاشی میشه .کم حرف شدم و بیشترین

وقت و انرژیم صرف فکر کردن میشه فکر کردن و فکر کردن ...