مهدیس

گمشده

mahdiseashegh — Mon, 20 Aug 2007 09:16:13 GMT

یک بار وقتی ۷سالم بود توی یک فروشگاه بزرگ توی یه شهر نه چندان آشنا که زبون مردمش رو بلد نبودم گم شدم نشستم همون جایی که بودم سعی کردم اشکم سرازیر نشه تا کسی بفهمه گم شدم چشام همین طور بین جمعیتی که رد میشد دنبال یه چهره آشنا بود گوشام به دنبال یه صدای آشنا بود ... ولی تموم اون مدت یادم بود که نباید از جام تکون بخورم چون بیشتر گم میشم وناهید وفرشید دیرتر (مامان وبرادرم)پیدام میکنند .اینو فرشید قبلا بهم گفته بود.قلبم تند میزدخیلی از این که دیگه ناهیدو نبینم میترسیدم. قیافه ترسناک کسی رو که منو میدزده رو تجسم میکردم و دلم میخواست زارزار بزنم زیر گریه ولی از گریه بیشتر میترسیدم چون فکر میکردم اگه گریه کنم اون دزدی که در کمینه میفهمه من تنهام وگم شدم ومیاد ومنو میبره وناهید هیچ وقت پیدام نمیکنه.

آدما رد میشدند وبرای من دودسته بودند آدمای بیخطر وآدمایی که چهرشون شبیه دزد خیالی من بود با گذر هر کدوم از اونا نفس راحتی میکشیدم .تو اون جمعیت یه چهره بی هیچ دلیل ظاهری این اطمینان رو به من داد که بلند بشم و ازپشت صدا کنم :"آقا آقا شما ایرونی هستید؟"واون برگشت خم شد و گفت :"آره دخترم چی شده؟"که من زدم زیر گریه وگفتم :"آقا من گم شدم آلمانی هم بلد نیستم کمکم میکنید ؟"بغلم کرد وگفت : "آره عزیزم الان میبرمت اون جایی که مال گمشده هاست گفتم :"نه برادرم گفته اگه گم شدم از جام تکون نخورم تا اون پیدام کنه "گفت باشه عزیزم اسمم رو پرسید و به کسی که همراهش بود به آلمانی چیزی گفت که من فقط اسمم رو متوجه شدم وخودش پیشم ایستاد چند دقیقه بعد اسممو و حتما یه چیزایی که یعنی گم شدم و... تو فروشگاه پخش شد چند دقیقه نگذشت که پلیس ودوست اون آقاهه و ناهید وفرشید اومدند رنگ فرشید مثل گچ پریده بود ومامانم که دیگه ....

هنوز قیافه اون آقا ایرونیه یادمه همه این اتفاق یه ساعت هم طول نکشید ولی تجربه ترسناکی بود که تا مدتها ترسش همراهم بود ولی هیچ وقت اون آرامشی که با برگشتن اون آقا وقتی صداش کردم رو یادم نمیره

......

مدتهاست که گم شدم همون جایی که بودم صبر کردم و تکون نخوردم خیلی میترسم دلم میخواد گریه کنم ولی ترسی بزرگتراشکمو خشک کرده کاش میشد کسی روصدا کنم برگرده و آروم بشم دیگه نترسم وراحت گریه کنم بدون ترس از اینکه کسی بفهمه گم شدم کاش همه گم شدنا اونقدر کوتاه بود کاش...

شاهکارهای مهدیس( قسمت nام)

mahdiseashegh — Sat, 14 Jul 2007 06:55:13 GMT

همین الان از مهمونی برگشتم امروز به اندازه ای سردرد داشتم که تمام روز استراحت میکردم که شب

بتونم مهمونی رو برم برای همین هم خیلی دیر دوش گرفتم وباعجله آماده شدم لباسمو از قبل انتخاب

کرده بودم این لباس رو مدتیه خریدم ولی تا حالا یه بارهم نپوشیده بودمش موهامو خشک کردم و

آرایش کردم ولباسمو پوشیدم وباعجله رفتم حدود ۴۰-۳۰ نفر مهمون که نصف این تعداد از اون دسته

آدمهایی هستند که نه تنها دقت میکنند چی پوشیدی بلکه مارک وگاهی سایزرو هم تهشو درمیارند و

مخصوصا سه چهار تاشون فقط دورهم جمع میشند که که کیف Louis Vuitton و Chanel....جدیدشونو

بهم نشون بدند خلاصه من که تو باغ این حرفا نیستم اینا روگفتم که بگم چه گندی زدم الان برگشتم

خونه جلو آینه یه دفعه میبینم واییییییییییییی مارک وقیمت لباسمو یادم رفته بکنم البته لباس دو لایه

بود یعنی آستر داشت ویه لایه نازک روش واین مارک مابین این دولایه آویزون بود موهام باز بود وقسمتی

از مارک رو پوشونده بود ولی از ضایع بودنش کم نمیکرد نمیدونم یه نفر آدم پیدا نشد که به فکر آبروی من

باشه بگه دختر حواس پرت اینو بکن شایدم فکر کردن مخصوصا نکندمش فرداببرم پسش بدم اولش کلی

حرص خوردم بعد دیدم کارم خیر بوده حداقل انرژی اون چند نفر برای حدس زدن مارک وحتی قیمت لباس

من یکی هدر نرفته وسریع رفتند سراغ موردهای بعدی میبینید مثبت نگری مهدیس حواس جمعو.

4تیر

mahdiseashegh — Mon, 25 Jun 2007 06:46:13 GMT

سومین سال را سکوت میکنم که با خواندنش دلم نسوزد.

mahdiseashegh — Tue, 19 Jun 2007 06:38:13 GMT

از جمع دوستان عزیز فقط من موندم ونیلووپریسا .همه بچه ها رفتند ایران دیدن خونوادهاشون البته

نیلو عید ایران بوددر نتیجه من وپریسا میمونیم که گوشامون آویزونه وسعی میکنیم ازشدت حسودی

نمیریم.

....

امروز هم که تا از کلاس اومدم بیرون از ایران زنگ زدند که مهدیس جان ما خوبیم نگران نباشی اگه خبر

زلزله روشنیدی و از همون موقع دل تو دلم نیست . به خودم میگم دلیلی نداره منفی بافی کنم و

منتظر زلزله شدید و ...باشم اما نتیجه باز هم هراس وترسه وموج افکار منفی .

mahdiseashegh — Tue, 05 Jun 2007 06:28:13 GMT

گاهی فکرمیکنم یک شب مغزم از حجم این همه فکر متلاشی میشه .کم حرف شدم و بیشترین

وقت و انرژیم صرف فکر کردن میشه فکر کردن و فکر کردن ...

mahdiseashegh — Mon, 21 May 2007 05:27:22 GMT

ای بابا عجب گرد و خاکی گرفته این وبلاگو گفتم بیام اینو بنویسم که ابراز وجودی کرده باشم

این مدت روزام این طوری میگذره:کلاس ,کتاب خوندن, ورزش که خدا میدونه اگه این ورزش نبود

تو این دو ماه ونیم گذشته روحیه من چقدر بد و گند بود .

این روزا کم حرفم ,خیلی کم حرف. دوست دارم خودم باشم وخودم .

نوستالژی از نوع شکمی

mahdiseashegh — Thu, 19 Apr 2007 04:05:13 GMT

امشب نیلو زنگ زد من جیم بودم و هدفون تو گوشم بود و نشنیدم بعدش بهش زنگ زدم گفت بدو بیا

اینجا گفتم بزار برم خونه لباسمو عوض کنم گفت نه بیا زود کارت دارم

اولا که کلی شرمندش شدم کلی زحمت کشیده و خوراکیهای وطنی برام آورده و مهمتر از همه هدیه

بهروز رو.

خوب برم سر بحث حس نوستالژیکم .نیلو نون سنگک و بربری آورده اینجا بربری از برکت سر ترکها پیدا

میشه ولی سنگک به هیچ وجه تو این شهر گیر نمیاد من هم بعد دو سال ونیم سنگک به دستم رسید

اومدم خونه بابا هم رفت بیرون کارداشت چایی درست کردم نون رو گذاشتم تست شد پنیر وگردو رو هم

آوردم .من هیچ وقت نه قند میخورم نه شکر ولی خواستم به شدت سنتی برگزارش کنم چایم رو شیرین

کردم و چشمتون روز بد نبینه با اولین لقمه یه حسی منو گرفت وبغضم شکست و زدم زیر گریه بوی -

سنگک کار خودشو کرده بود و اشکم راه افتاد حالا ازطرفی گریه میکنم ولی کوتاه هم نمیام و همین طور

به خوردن ادامه میدم (ولی راستش به چایم نتونستم لب بزنم آخرش کوتاه اومدم عوضش کردم و تلخ

خوردمش. ) خودم یه دفعه به کار خودم خندم گرفت تصور کنید نشسته بودم نون سنگک و پنیر گردو

میخوردم و گریه میکردم .

خدا آخر وعاقبت ما را خیر کند به قول عمو مرتضی گویا زیاد آمریکا مانده ایم (معمولا برای اشاره

کردن به دیوانه بودن طرف از این اصطلاح استفاده میکنه)

آخ جون

mahdiseashegh — Tue, 17 Apr 2007 04:53:13 GMT

فردا شب نیلو جونم میاد هورااااااااااااا

mahdiseashegh — Thu, 12 Apr 2007 09:03:07 GMT

امشب قرار بود زود بخوابم که فردا زود بیداربشم و تاظهر کارامو انجام بدم و برم جیم که بعداز ساعت

۲ مریم رو ببینم .ولی مگه دست منه وقتی خوابم نمیبره چی کار کنم مثلا دیشب که پست قبلی رو

نوشتم رفتم بخوابم دیدم نمیشه دوباره اومدم با یکی از دوستام تو ایران چت کردم که خودمم نفهمیدم

چی گفتم همش از این میفرستادم و خلاصه با جون کندن ساعت۸صبح خوابیدم.

الان هم ۴ صبحه و ...ساعت ۳ نیلو زنگ زده از ایران با اولین زنگ برداشتم میگه ببخشید بیدارت کردم

ولی به درک دلم تنگ شده بود میگم نه بابا بیدارم .

امروز داره میره خونمون مامان وبهروز رو ببینه مامانم که هی زنگ میزنه که اینو بپزم یا این ؟؟ فکرکنم

نیلورو بکشه تقصیر منه گفتم نیلو شکمواه.

سه ربع با نیلو حرف زدم پست دیروز رو خونده بود ونگران بود و ... وای که چقدر دلم براش تنگ شده

این یه ماه خیلی کش اومد تا ۱۶ فکر کنم بیشتر هم کش بیاد.

..............

من به شما یه نصیحتی میکنم به ساعت پستای من نگاه کنید بعد ۲-۱ بود نخونید چون همش پراکنده-

گویی یه آدم خواب زده است که اومده داره چرت پرت بی ربط مینویسه.

mahdiseashegh — Wed, 11 Apr 2007 08:46:13 GMT

الان ساعت ۳ نصفه شبه و بعد از یک ساعت صحبت کردن بافرناز یکم آرومم این فرناز یکی از دوستامه

که از کلاس اول دبستان با هم همکلاس بودیم و روی یه نیمکت(ودرضمن خونمون تو یک کوچه هم بود)

, تا دبیرستان که ایشون چون به مقدار متنابهی فرزانه بودند به مدرسه فرزانگان رفتند و ماهم که یه

نمه خنگ تشریف داشتیم سرجامون نشستیم .

بعدش ایشون از دانشکده پزشکی زنجان سر درآورد و من از دانشکده معماری قزوین بعدش که من اومدم

اینجا وایشون رفت برای گزروندن طرحش جزیره فکر کنم خارک اگه اشتباه نکنم و کلا شاید از وقتی من

اینجام فقط من ۳ بار برای تولدش زنگ زدم و اون دوبار برای تولد من و شاید یکی دو بار هم بیمناسبت

ولی هنوز فرنازتنها کسیه که گهگاهی حوصله حرف زدن با هیچ بشری رو ندارم و حسابی قاطیم دلم

میخواد باهاش حرف بزنم ایران که بودم همیشه کارم این بود این طور مواقع میرفتم دم خونشون و زنگ

میزدم بیاد پایین تو ماشین و مخشو میخوردم یا میرفتم رو پله ها مینشستیم و کلی حرف میزدیم و

بعدش انگار کلی از مسائل حل میشد فرناز خیلی خوب منو میشناسه خیلی رابطه خوبی داریم ولی

مهمترین مسئله اینه که فرناز تو همه شرایط خیلی منطقی به مسئله نگاه میکنه بهت کمک میکنه

خودت مسئله رو یه بار دیگه از دریچه های دیگه ببینی و یه دفعه میبینی چقدر بهتر میتونی فکر کنی

و.........

امشب حالم خیلی بد بود خیلی وقته بده .بدترین چیز اینه که تو خودت وا بمونی بدون فکر شمارشو

گرفتم و یک ساعت ونیم حرف زدیم حالا راحتترم کلی چیزای مزخرف که الکی فکرمو مشغول کرده بود

رو ریختم بیرون حالا با آرامش بیشتر میشه فکر کرد.